Wil je zelfstandiger werken? Beslis dan zelf.

“Ik wacht wel even tot mijn manager terug is.”

Ik hoor het regelmatig tijdens trainingen. Ook als iemand eigenlijk prima zelf weet wat er moet gebeuren.

“Kan ik dat zomaar beslissen?”
“Mag ik dat wel doen?”
“Straks vindt mijn manager er iets van.”

Stel, je manager is een middag niet aanwezig en er moet een afspraak worden verzet. Jij kent de agenda, weet wie erbij moeten zijn en ziet dat er eigenlijk maar één logisch moment overblijft.

Wat doe je? Plan je de afspraak in? Stuur je een voorstel naar de deelnemers? Of wacht je tot je manager terug is en vraag je: “Wat wil je dat ik doe?” Dat laatste voelt lekker veilig. Je kunt in ieder geval niet de verkeerde beslissing nemen. Maar wilde je niet juist zelfstandiger werken?

Hoe zelfstandig wil je eigenlijk werken als secretaresse?

Natuurlijk zijn er beslissingen die je niet zelf kunt nemen. Je gaat niet ineens namens je manager toezeggingen doen waar je helemaal niet over gaat. Lijkt me niet verstandig. Maar hoeveel beslissingen leg je terug bij je manager die je eigenlijk prima zelf had kunnen nemen?

Je ziet dat een vergadering beter een halfuur later kan beginnen omdat er anders drie mensen niet aanwezig kunnen zijn. Je hebt alle informatie. Je kent de agenda’s. Je weet wat de meest logische oplossing is.

En toch stuur je een berichtje. “Wat zal ik doen?” Wat verwacht je eigenlijk dat je manager gaat zeggen? Waarschijnlijk precies wat jij zelf al had bedacht.

Wil je toestemming of wil je zekerheid?

Misschien zit daar wel de twijfel. Want als je manager beslist, kan het in ieder geval niet jouw verkeerde beslissing zijn. Maar hoeveel zelfstandigheid lever je in voor die zekerheid?

Stel dat je manager twintig keer per week een vraag van jou krijgt waarop jij het antwoord eigenlijk al weet. “Kan ik deze afspraak verzetten?” “Zal ik haar donderdag uitnodigen?” “Mag ik dit alvast versturen?” En tegelijkertijd wil je graag dat je manager jou meer als sparringpartner ziet. Hoe zou dat er voor je manager uitzien? Als iemand die zelfstandig werkt? Of als iemand die voor iedere stap nog even bevestiging nodig heeft?

Ai.

Moet je dit echt nog vragen?

Je hoeft natuurlijk niet ineens overal zelf een klap op te geven. Soms moet je overleggen. Omdat een beslissing gevolgen heeft die jij niet kunt overzien. Omdat je manager informatie heeft die jij niet hebt. Of gewoon omdat iets niet binnen jouw verantwoordelijkheid valt.

Maar stel dat je wél alle informatie hebt. Je weet wat er moet gebeuren. Je weet waarom. Je kunt je keuze uitleggen. En als iemand jou vraagt wat jij zou doen, heb je binnen twee seconden een antwoord. Waarom vraag je dan nog toestemming? Omdat overleg nodig is? Of omdat toestemming vragen veiliger voelt? Dat verschil is best de moeite waard om eens op te letten.

Wacht je op ruimte of neem je die?

En als jij wacht tot je manager je meer ruimte geeft, hoe zelfstandig ben je dan eigenlijk? 
 Moet je manager op een ochtend binnenkomen en zeggen: “Vanaf vandaag mag jij meer zelf beslissen”? Dat zou makkelijk zijn. 😊

Alleen werkt het volgens mij niet altijd zo. Een manager merkt ook aan jouw gedrag hoeveel ruimte hij aan jou kan overlaten. Als jij bij iedere beslissing terugkomt met “Mag ik dit?”, waarom zou hij dan denken dat jij het zonder hem kunt?

En als jij zegt: “Ik heb de afspraak verzet naar donderdag, want dan kunnen alle deelnemers. Ik heb het al afgestemd”, wat laat je dan zien?

Misschien zit het verschil tussen uitvoeren en zelfstandig werken soms gewoon in één vraag minder stellen.

Dus als jij de volgende keer denkt: “Kan ik dat zomaar beslissen?”, stel jezelf dan eerst een andere vraag:

Waarom zou ik dit níét zelf kunnen beslissen?

Weet je dat dit precies een van de onderwerpen is waar we tijdens de 7-daagse De SuperSlimme Secretaresse mee aan de slag gaan? Niet alleen harder werken of nóg meer weten, maar je plek innemen, meedenken en meer invloed krijgen in je rol.