Daar gaan ze weer

Na bijna iedere training gebeurt het.

We hebben de hele dag gewerkt, gepraat en geoefend. De training is afgelopen, iedereen pakt zijn spullen en dan begint het.

Kopjes verzamelen. Glazen meenemen. Flesjes bij elkaar zetten. Stoelen aanschuiven.

En ik sta er dan een beetje bij te kijken. Want dat hóéft helemaal niet. De accommodatie ruimt de zaal op. Daar zijn mensen voor. Maar zet zes secretaresses bij elkaar en voor je het weet is de halve zaal opgeruimd.

Wat gebeurt er denk je als ik morgen een training geef aan een groep met een heel ander beroep? Nou, dan weet ik zeker dat die kopjes gewoon blijven staan :).

Waarom doen wij dat dan wel? Natuurlijk is het aardig. En nee, ik ga echt niemand verbieden om een kopje naar de keuken te brengen. Maar ik vind het fascinerend hoe automatisch het gaat.

Je ziet iets wat gedaan moet worden en hup, je doet het.

Een secretaresse staat blijkbaar niet zomaar uit

Je ziet dat er nog een afspraak bevestigd moet worden. Je denkt eraan dat iemand de stukken nog niet heeft. Je hoort twee collega’s praten over iets wat geregeld moet worden en denkt alweer: zal ik dat even doen?

Dat vooruitdenken en regelen zit er blijkbaar zo lekker in dat je er na een training gewoon mee doorgaat. Zelfs als je niks meer hoeft.

Je ziet dat kopje. Neem ik wel even mee. Terwijl je ook gewoon je tas kunt pakken en naar huis kunt gaan. Klaar. Niks meer doen. Best lekker eigenlijk.

Je hoeft niet alles op te knappen

En volgens mij geldt dat op je werk net zo goed.

Niet ieder probleem hoef jij op te lossen. Niet alles wat jij ziet, hoef jij te doen. En niet ieder klusje dat blijft liggen, wordt automatisch jouw klusje omdat jij het toevallig als eerste hebt gezien.

Soms hoef je even helemaal niemand te ontzorgen. Behalve misschien jezelf :).

Je hoeft niet altijd nuttig te zijn. Oei. Daar loop ik ook nog weleens tegenaan. Zo ben ik namelijk wel opgevoed en die overtuiging kan behoorlijk hardnekkig zijn. Want als je gewend bent om te helpen en te regelen, voelt niets doen misschien al snel alsof je iets laat liggen.

Maar misschien láát je ook gewoon iets liggen. Een kopje bijvoorbeeld. En wat gebeurt er dan? Waarschijnlijk helemaal niks. Iemand anders ruimt het op. Of niet. Ook goed.

Dus de volgende keer dat ik na een training zes secretaresses met kopjes richting de keuken zie lopen, ga ik misschien toch eens roepen:

“Laat staan!”

Pak je tas. Ga lekker naar huis. Je hoeft even helemaal niks meer.

Durf jij een kopje te laten staan?

Weet je dat dit precies een van de onderwerpen is waar we tijdens de 7-daagse De SuperSlimme Secretaresse mee aan de slag gaan? Niet alleen harder werken of nóg meer weten, maar je plek innemen, meedenken en meer invloed krijgen in je rol.