Aan het einde van mijn 7-daagse cursus De SuperSlimme Secretaresse doe ik altijd een oefening. Eén voor één nemen de deelnemers plaats op een stoel en vertellen de anderen wat ze in die persoon waarderen. Ze geven haar complimenten.
Leuk toch? Zou je denken.
Maar weet je wat ik iedere keer weer merk? Dat veel deelnemers het behoorlijk ongemakkelijk vinden om een compliment te krijgen. Ze beginnen te lachen, kijken een beetje verlegen om zich heen en weten niet zo goed waar ze hun handen moeten laten.
Je zou bijna denken dat ze liever een ingewikkelde vergadering notuleren dan daar op die stoel zitten.
En dat terwijl de anderen alleen maar aardige dingen zeggen. Dat ze zo goed kan luisteren. Dat ze altijd voor iedereen klaarstaat. Dat ze rustig blijft als het druk wordt. Of dat ze veel meer weet dan ze zelf denkt.
Je ziet ze bijna denken: ja, maar zo bijzonder is dat toch niet?
Sommigen zouden het liefst onder die stoel kruipen. Anderen willen meteen reageren. Je ziet het gewoon aan hun gezicht. Ze hebben hun antwoord al klaar voordat de ander is uitgesproken.
“Ach, dat valt wel mee hoor.”
“Nou, dat zou iedereen toch doen?”
“Ja, maar ik doe ook weleens iets verkeerd.”
Herkenbaar?
Waarom vinden we een compliment krijgen zo lastig?
Ik vind het eigenlijk best grappig. We willen allemaal graag gewaardeerd worden. We vinden het fijn als iemand ziet wat we doen en daar iets aardigs over zegt. Maar zodra iemand dat doet, weten we soms niet hoe snel we het compliment weer moeten afzwakken.
Hoezo?
Stel, je hebt een vergadering voorbereid. De agenda opgesteld, alle stukken verzameld, de deelnemers herinnerd aan hun actiepunten en ervoor gezorgd dat alles op tijd klaarstaat. Na afloop zegt je manager: “Wat had je dat weer goed geregeld. Dankzij jou verliep de vergadering hartstikke soepel.”
En wat zeg jij?
“Ach, het was niet zoveel werk hoor.”
Niet zoveel werk? Je bent er de halve ochtend mee bezig geweest!
Of je collega zegt dat ze het zo fijn vindt dat je altijd met haar meedenkt. En jij antwoordt: “Ja joh, daar ben ik toch voor?” Dat is natuurlijk ook een mooie. Alsof iets wat bij je werk hoort niet gewaardeerd mag worden.
Ik vraag me weleens af waarom we dat doen. Misschien omdat we niet willen opscheppen. Of omdat we vinden dat wat we doen heel gewoon is. Zeker als je gewend bent om altijd voor anderen klaar te staan.
Maar waarom zou je niet gewoon blij mogen zijn als iemand ziet wat je goed doet?
Je mag maar één ding zeggen
Daarom heb ik voor die oefening tijdens mijn cursus een regel bedacht. De deelnemer die op de stoel zit, mag maar één ding zeggen:
“Dank je wel.”
Meer niet.
Geen uitleg waarom het eigenlijk allemaal wel meevalt. Geen verhaal over wat er vorige week allemaal misging. En ook niet vertellen dat die andere collega het veel beter kan. Gewoon luisteren en het compliment aannemen.
Nou, ik kan je vertellen dat dat voor sommige deelnemers nog een hele opgave is. Want je mond houden terwijl je van alles wilt zeggen, valt niet mee. Zeker niet als je gewend bent om overal meteen op te reageren.
Maar weet je wat ik zo leuk vind aan deze oefening? Uiteindelijk vindt iedereen het heerlijk om al die complimenten te krijgen. De deelnemers horen dingen over zichzelf die ze misschien helemaal niet zo bijzonder vinden, maar die anderen juist enorm waarderen.
En je ziet ze groeien. Ze gaan rechter zitten, beginnen te stralen en genieten zichtbaar van alle aardige woorden.
Superleuk toch?
Waarom zeggen we zo weinig aardige dingen tegen elkaar?
Wat ik minstens zo mooi vind, is wat er bij de andere deelnemers gebeurt. Zij spreken hardop uit wat ze in iemand waarderen. Dingen die ze misschien allang hadden opgemerkt, maar nog nooit hadden gezegd.
En dat zette mij aan het denken. Hoe vaak denk je niet iets aardigs over een collega zonder het uit te spreken? Je collega heeft je geholpen met een lastige klus, terwijl ze zelf hartstikke druk was. Of ze heeft een probleem opgelost waar jij al een tijdje mee zat. Je bent er blij mee en gaat weer verder met je werk. Maar heb je haar ook verteld dat je het zo fijn vond?
We zijn vaak behoorlijk snel met vertellen wat er niet goed gaat. Als iemand een afspraak vergeet, stukken te laat aanlevert of zijn actiepunten niet heeft uitgevoerd, dan weten we dat meestal wel te benoemen. Maar als iemand iets goed doet? Dan vinden we het blijkbaar heel gewoon.
Terwijl het toch ontzettend leuk is om te horen dat iemand blij met je is. En het hoeft helemaal niet iets groots te zijn. Een collega die een leuke jurk draagt, iemand die een goed idee heeft tijdens een overleg of een secretaresse die altijd aan alles denkt.
Je kunt het wel denken, maar daar heeft die ander natuurlijk weinig aan.
Wat zegt jouw reactie op een compliment eigenlijk?
Er zit volgens mij nog iets anders achter dat wegwuiven van complimenten. Als je zelf voortdurend zegt dat wat je doet niet zo bijzonder is, ga je dat misschien ook steeds meer geloven. En dat vind ik jammer. Zeker bij secretaresses, die vaak ontzettend veel regelen zonder dat iemand precies ziet hoeveel werk erin zit.
Je zorgt dat de agenda klopt, dat iedereen de juiste informatie heeft en dat problemen worden opgelost voordat anderen er last van krijgen. Dat vind je misschien heel normaal, omdat je het iedere dag doet. Maar voor een ander is het helemaal niet zo vanzelfsprekend.
En als iemand dan eindelijk zegt hoe fijn het is dat jij dat allemaal regelt, waarom zou je dan antwoorden dat het niets voorstelt? Je hoeft jezelf echt niet op de borst te kloppen. Maar je hoeft jezelf ook niet kleiner te maken dan je bent. Misschien mag je best eens geloven dat je ergens heel goed in bent. Ook als het voor jou vanzelf gaat.
Gewoon dank je wel zeggen
Dus ik heb een voorstel.
Denk je iets aardigs over een collega? Zeg het dan ook. Vertel haar dat je het fijn vindt dat ze altijd meedenkt, dat ze die lastige vergadering goed heeft voorbereid of dat je blij bent met haar hulp.
En krijg je zelf een compliment? Probeer dan eens niet meteen uit te leggen waarom je het eigenlijk niet verdient.
Zeg gewoon: “Dank je wel.”
En laat het daarbij.
Ik weet het. Reuzespannend. 😉
Maar misschien ontdek je dan wel hetzelfde als mijn cursisten op die stoel. Dat het eigenlijk hartstikke leuk is om te horen wat anderen in jou waarderen.
En dat je daar best even van mag genieten.
Want zeg nou zelf: als jij een collega een compliment geeft, wil je toch ook niet dat ze meteen vertelt waarom je ongelijk hebt?